Piliniusz Starszy O firmie
Biznes Calivita
Produkty Calivita
Zestawy
Zakazane
Kontakt

Budowa oka








Jak zbudowane jest oko?


Układowzrokowy
Widzenie będące złożonym procesem fizyczno-psychicznym, składa się z trzech etapów: przyjęcia (wychwycenia) bodźca, jego przewodzenia oraz zebrania i poznania go. Warunki te spełnia zbudowany i funkcjonujący prawidłowo układ wzrokowy. W jego skład wchodzi umiejscowiona w oczodole gałka oczna, która odbiera wrażenia wzrokowe, przekazując je drogami wzrokowymi do korowych ośrodków wzrokowych mózgu. To one odbierają i przetwarzają impulsy, a następnie przesyłają do dalszych ośrodków mózgowych, tak aby ustrój nasz zareagował na bodziec wzrokowy odpowiednią czynnością. Oczami odbieramy około 80% wszystkich informacji o otoczeniu i aż 10% kory mózgowej zaangażowanej jest w interpretację tych informacji.


Oczodół
Gałka oczna, wraz z narządami dodatkowymi, znajduje się w kostnej jamie, zwanej oczodołem, gdzie sama gałka oczna zajmuje zaledwie 1/4 przestrzeni. Resztę zajmuje gruczoł łzowy, wydzielający łzy do sklepienia górnego spojówki, sześć mięśni zewnętrznych oka, nerwy oraz naczynia krwionośne. Znaczną rolę w amortyzacji oka odgrywa tłuszcz, który wypełnia pozostałą część oczodołu. Szczyt oczodołu łączy się z jamą czaszki poprzez dwa otwory: kanał wzrokowy, z przebiegającym w nim nerwem wzrokowym wraz z tętnicą oczną, oraz szczelinę oczodołową górną. Przez tę szczelinę do oczodołu wchodzą wszystkie nerwy czaszkowe unerwiające m. in. gałkę oczną.


Powiekioioaparatołzowy
Rolę ochronną gałki ocznej przed wysychaniem i urazami spełniają powieki, które zamykają przedni otwór oczodołu. Ruch powiek rozprowadza płyn łzowy po powierzchni rogówki i spojówki, zapewniając oku stałe nawilżanie. Na brzegach powieki górnej i dolnej znajduje się około100-150 rzęs, do ich mieszków uchodzą gruczoły łojowe Zeissa i gruczoły rzęskowe (potowe) Molla. W pobliżu kąta przyśrodkowego (od strony nosa) obu powiek, na ich tylnej krawędzi, znajdują się punkty łzowe (górny i dolny), stanowiące początek kanalików łzowych, przez które odprowadzane są łzy do woreczka łzowego i następnie do nosa. Powiekami poruszają zasadniczo dwa mięśnie: biegnący ze szczytu oczodołu do górnego brzegu tarczki dźwigacz powieki górnej z mięśniami tarczkowymi górnym i dolnym, które unoszą powiekę, oraz rozległy, leżący pod skórą powiek mięsień okrężny oka, który zamyka powiekę.


Spojówka
Spojówka (worek spojówkowy) jest cienką, delikatną błoną śluzową, która wyściela tylną powierzchnię obu powiek. Przechodzi ona następnie na gałkę oczną aż do rogówki, tworząc przy przejściu fałdy, zwane załamkami górnym i dolnym. Spojówka jest ściśle zrośnięta z podłożem tylko w jej części tarczkowej, w załamkach posiada fałdy, a na powierzchni gałkowej jest lekko przesuwalna. Daje to możliwość swobodnych ruchów gałki ocznej. Słabe unerwienie czuciowe spojówki pozwala na jej dotykanie i usuwanie niektórych ciał obcych z jej powierzchni bez stosowania kropli znieczulających (w przeciwieństwie do silnie unerwionej rogówki).


Mięśnieoporuszająceogałkąooczną
Gałkę oczną porusza sześć mięśni zewnętrznych oka. Cztery mięśnie proste: górny, dolny, wewnętrzny i zewnętrzny, których tylne przyczepy znajdują się daleko za gałką oczną w szczycie oczodołu w tzw. pierścieniu ścięgnistym. Natomiast przednie przyczepy są przymocowane do gałki ocznej w odległości przeciętnie 7 mm od rąbka, w położeniu zgodnym z ustawieniem wskazówki zegara kolejno na godzinie 12, 3, 6, 9. Odmienny i bardziej złożony jest przebieg mięśni skośnych, które warunkują odpowiednie ruchy oczu. I tak mięsień skośny górny, przebiegający przez tzw. bloczek kieruje gałkę oczną ku dołowi, odwodzi ją (na zewnątrz) i skręca do wewnątrz (ku nosowi). Mięsień skośny dolny obraca gałkę ku górze, na zewnątrz, a skręca ku skroni. Prawidłowe ruchy oczu oraz równoległe ich ustawienie uwarunkowane jest odpowiednim ich unerwieniem i ukrwieniem. Nawet przy niewielkiej niedomodze mięśniowej oczy ustawiają się w zezie i może nastąpić dwojenie obrazu.


Budowaagałkiaocznej
Gałka oczna ma postać prawie kulistą o przeciętnej objętości 6,5 cm3 i masie 7 g. Zbudowana jest z trzech błon : zewnętrznej błony włóknistej (twardówka i rogówka), środkowej naczyniowej (tęczówka, ciało rzęskowe, naczyniówka) oraz wewnętrznej czuciowej (siatkówka). Zewnętrzną włóknistą błonę stanowi biała, nieprzejrzysta, zbita tkanka oka, zwana twardówką (potocznie nazywana "białkiem oka"), która w swej części przedniej staje się przezroczysta i nosi nazwę rogówki. Pod twardówką od strony wewnętrznej oka znajduje się błona naczyniowa oka (dawniej zwana jagodówką), którą możemy podzielić na trzy części. Część przednią, widoczną przez rogówkę i dochodzącą do jej rąbka, nazywamy tęczówką. Ma ona różne zabarwienie i świadczy o kolorze oczu. Druga część, już niewidoczna gołym okiem, bo schowana pod twardówką, to ciało rzęskowe, oraz trzeci, tylny odcinek to naczyniówka. Siatkówka, najbardziej wewnętrzna błona oka, wyściela jedynie naczyniówkę.


Rogówka
Rogówka ma kształt wycinka kuli i przypomina szkiełko zegarkowe wprawione w twardówkę. Rogówka jest najcieńsza w centrum i jej grubość wynosi 0,6 mm, natomiast obwodowo przy rąbku około 1 mm. Część centralna rogówki jest bardzo regularna i kulista, i nazywa się częścią optyczną. Rogówka zbudowana jest z pięciu warstw: nabłonka, blaszki granicznej przedniej (błona Bowmana), istoty właściwej (miąższu), blaszki granicznej tylnej (błony Descemeta) oraz najgłębiej położonego śródbłonka. Dzięki swoistej budowie rogówka w warunkach fizjologicznych jest przezroczysta, nie posiada naczyń krwionośnych, a odżywianie jej odbywa się z naczyń rąbka rogówki, z płynu komory przedniej oraz częściowo z łez. Rogówka jest bardzo silnie unerwiona czuciowo, dlatego też reaguje natychmiast bólem i łzawieniem na dotyk czy ciała obce, które znajdują się na jej powierzchni. Poza funkcją ochronną, rogówka bierze udział w załamywaniu promieni świetlnych. Stanowi więc ona główną część układu optycznego oka, a siła łamiąca rogówki wynosi 42 dioptrie. Wadliwa łamliwość rogówki jest główną przyczyną tzw. wady refrakcji.



Twardówka

Twardówka tworzy sztywną, nieprzezroczystą, białą zewnętrzną ścianę gałki ocznej. W części tylnej, w miejscu gdzie twardówka przechodzi w pochewkę nerwu wzrokowego, grubość jej jest największa i wynosi 1,3 mm. W części przedniej jest najcieńsza i jej grubość równa się 0,3 mm. Jest ona słabo unaczyniona i mało czuła.


Tęczówka
Tęczówka na swojej powierzchni jest nierówna, posiada liczne promieniste zagłębienia (krypty) oraz okrężne bruzdy. W zależności od ilości barwnika tęczówka może mieć kolor szary, jasnoniebieski, zielonkawy lub brązowy. W środku tęczówki znajduje się czarny, okrągły otwór - źrenica. Szerokość źrenicy jest niezależna od naszej woli i zmienia się odruchowo pod wpływem rozmaitych bodźców, przede wszystkim w wyniku zmian natężenia światła. Zwężona źrenica pod wpływem światła chroni oko przed nadmiernym olśnieniem. Zwężenie źrenicy w przypadkach wady refrakcji zmniejsza kręgi rozproszenia, co poprawia w pewnym stopniu wyrazistość widzianego obrazu.


Ciałoorzęskowe
Ciało rzęskowe to silnie unaczyniony twór zbudowany głównie z mięśni gładkich, otaczający pierścieniowato obszar leżący za tęczówką, o szerokości 8 mm. Do jego wyrostków rzęskowych przyczepiają się więzadełka Zinna, na których zawieszona jest soczewka. W zależności od skurczu lub rozkurczu mięśnia rzęskowego, soczewka zmienia swój kształt (akomoduje), co pozwala dostosować układ optyczny oka do różnych odległości. W nabłonku wyrostków rzęskowych produkowana jest bardzo ważna dla oka ciecz wodnista, regulująca przez swój stały przepływ odpowiednie ciśnienie oczne.


Naczyniówka
Naczyniówka leżąca pomiędzy twardówką a siatkówką składa się z gęstej sieci naczyń krwionośnych o różnej średnicy, rozdzielonych niewielką ilością tkanki łącznej oraz komórek barwnikowych i włókien elastycznych. Głównym zadaniem naczyniówki jest odżywianie zewnętrznych warstw siatkówki.


Siatkówka
Siatkówka to najbardziej wewnętrzna błona gałki ocznej, przylegająca mocniej do naczyniówki tylko w okolicy nerwu wzrokowego oraz z przodu przy ciele rzęskowym. W pozostałych miejscach przyłożona jest lekko do podłoża, przyciskana od wnętrza oka przez ciało szkliste; od zewnątrz łączy się z naczyniówką. Budowa histologiczna siatkówki jest bardzo złożona, jej grubość wynosi 0,15 - 0,18 mm i składa się z dziesięciu warstw. Podczas badania dna oka specjalnym wziernikiem (oftalmoskopem) widać różowo-czerwone zabarwienie siatkówki. W obrębie tzw. bieguna tylnego oka znajduje się dołek środkowy, leżący w obszarze plamki (żółtej), czyli małej, beznaczyniowej przestrzeni siatkówki. Dołek środkowy jest małym zagłębieniem w plamce przystosowanym do najostrzejszego widzenia. Drugim ważnym elementem dna oka jest tarcza nerwu wzrokowego, leżąca 2 mm od plamki w kierunku nosowym. Jest to skupisko przede wszystkim komórek nerwowych biegnących z siatkówki, które, zbierając się na tarczy, tworzą nerw wzrokowy. Nerw wychodzi z oczodołu przez kanał nerwu wzrokowego i, krzyżując część swych włókien, dociera do mózgu. Tarczę nerwu wzrokowego widzi się jako różowo-żółtawy krążek, o średnicy 1,5 mm, z centrum którego wychodzą naczynia tętnicze siatkówki, a wchodzą naczynia żylne. W siatkówce odbywa się szereg skomplikowanych procesów fizycznych i biochemicznych, przetwarzających bodziec świetlny na bodziec nerwowy, który przesyłany jest dalej do korowych ośrodków wzroku. Najważniejsze w tym procesie są składniki światłoczułe zajmujące zewnętrzną warstwę siatkówki - 7 mln czopków i 130 mln pręcików. Pręciki znajdują się głównie na obwodzie siatkówki, a w miarę zbliżania się do plamki wzrasta liczba czopków tak, że w obrębie dołka środkowego znajdują się tylko same czopki. Czynnością czopków jest widzenie kształtu i barw przedmiotów w jasnym oświetleniu, zaś czynnością pręcików jest przystosowanie oka do słabych oświetleń i rozróżnianie zarysów przedmiotów. Tak więc widzenie plamkowe pozwala na dokładne rozpoznanie szczegółów, kształtu i barwy, zaś widzenie obwodem siatkówki daje nam orientację w przestrzeni. Siatkówka ma połączenia nerwowe z całym układem mięśniowo-szkieletowym, pozwala to na odruchową reakcję ustroju pod wpływem bodźca wzrokowego, np. uchylenie się przed spadającym na nas przedmiotem, zwężenie źrenicy pod wpływem olśnienia i odwrócenie głowy od źródła światła z zamknięciem powiek.


Ciałooszkliste
Ciało szkliste wypełnia centralną część oka pomiędzy soczewką a siatkówką i stanowi 2/3 objętości gałki ocznej. Jest to przezroczysta, galaretowata substancja w 99% skłądająca się z wody, pozbawiona nerwów oraz naczyń krwionośnych. Rola ciała szklistego polega na utrzymaniu kształtu oka; ciało szkliste bierze też udział w załamywaniu promieni świetlnych oraz amortyzuje wstrząsy i ruchy; odgrywa też ważną rolę w regulacji ciśnienia wewnątrzgałkowego. Z wiekiem następuje zwyrodnienie ciała szklistego, a związane z tym zmiany fizykochemiczne powodują u wielu osób spostrzeganie jaśniejszych lub ciemniejszych tworów, tzw. muszek latających. Także z wiekiem ciało szkliste obkurcza się i może odłączyć się od tylnego bieguna oka. Zwyrodnienie włókienkowe i tworzenie się pustych jam występuje u 34% ludzi pomiędzy 10 a 40 rokiem życia, odłączenie tylne ciała szklistego pojawia się u 6% ludzipo 50 roku życia, natomiast między 60 a 70 rokiem życia aż u 65% pacjentów.


Soczewka
W części przedniej oka, pomiędzy tęczówką a ciałem szklistym, znajduje się soczewka. Jest to przezroczysty, dwuwypukły twór, silnie załamujący światło. Najbardziej zewnętrzną częścią soczewki jest jej włóknista torebka, wewnątrz której umieszczona jest jej miękka część korowa oraz twardsze, powstające po 20 roku życia, jądro. Z wiekiem jądro twardnieje, staje się większe i zabarwia się stopniowo na kolor żółto-brunatny. W związku z tym zmienia się współczynnik załamywania światła (może powstać tzw. krótkowzroczność soczewkowa) oraz pojawiają się trudności w rozpoznawaniu niektórych barw (starsi ludzie słabo rozpoznają kolor niebieski, widząc jakby przez żółty filtr). Soczewka zawieszona jest na więzadełkach biegnących promieniście od jej torebki do okrężnie leżącego ciała rzęskowego. Dzięki takiemu zawieszeniu, w zależności od stanu napięcia obwódki rzęskowej - regulowanego przez mięśnie ciała rzęskowego - zmienia sie kształt soczewki na bardziej płaski lub wypukły. Zjawisko to nazywamy akomodacją lub nastawnością. Jest to więc zdolność przystosowywania się układu optycznego oka do ostrego widzenia z różnych odległości. Z wiekiem czynność ta ze względu na stwardnienie soczewki znacznie maleje. Przykładowo, w wieku 5 lat wielkość akomodacji wynosi aż 20 dioptrii, w wieku 20 lat spada do 10 dioptrii, a w wieku 70 lat równa jest zeru.


Komoryooka
Przednia komora oka jest to przestrzeń ograniczona tylną powierzchnią rogówki, przednią powierzchnią torebki soczewki razem z przednią powierzchnią tęczówki. Tylna komora oka znajduje się za tęczówką, pomiędzy boczną częścią soczewki a ciałem rzęskowym. Obie komory wypełnione są cieczą wodnistą, produkowaną przez ciało rzęskowe. Wytworzona ciecz zbiera się najpierw w komorze tylnej, następnie szczeliną między soczewką a tęczówką i dalej przez źrenicę przedostaje się do komory przedniej. Z komory przedniej częściowo jest wchłaniana przez tęczówkę, a reszta odpływa przez tzw. kąt przesączania, znajdujący się pomiędzy obwodową częścią rogówki a tęczówką. Tam też płyn komory przedniej uchodzi do tzw. żył wodnych, aby ostatecznie dotrzeć do splotów żylnych twardówkowo-nadtwardówkowych, opuszczających oko. Krążenie cieczy wodnej, a więc i prawidłowa budowa komory przedniej i tylnej ma ogromne znaczenie w regulacji ciśnienia śródocznego.


Do opracowania wykorzystano:
Wybrane pojęcia z okulistyki "Encyklopedia Badań Medycznych"
dr n. med. Urszula Kozak-Tuleta



 


Choroby oczu


 










  • Krótkowzroczność (myopia)

  • Nadwzroczność (hypermetropia)

  • Astygmatyzm

  • Starczowzroczność

  • Zaćma ( katarakta)

  • Jaskra

  • Zez

  • Oczopląs


Krótkowzroczność (myopia)


Linia kropkowana - bieg promieni poustawieniu szkła okularowego przed okiem Jeśli gałka oczna jest duża (tak zwykle bywa u krótkowidzów) lub, w przypadku normalnej wielkości, zbyt duża jest refrakcja, biegnące równolegle promienie po załamaniu przez układ optyczny ogniskują się przed siatkówką . Na siatkówce nie powstaje więc obraz ostrego punktu, lecz krążek rozproszenia. Przed oko krótkowidza, aby zogniskować promienie na siatkówce, należy założyć szkło rozpraszające (minusowe). Krótkowidz dobrze widzi z bliska i nie potrzebuje szkieł korekcyjnych. Patrząc daleko, widzi nieostro i w przeciwieństwie do dalekowidza nie może tego wyrównać akomodacją. Mruży więc oczy, żeby ostrzej widzieć, "obcinając" sobie przez to kręgi rozproszenia na siatkówce. Stąd pochodzi nazwa krótkowzroczności (z greckiego myopia = mrużyć).


Nadwzroczność (hypermetropia)


Linia kropkowana - bieg promieni po ustawieniu szkła okularowego przed okiem Jeśli gałka oczna jest zbyt mała lub refrakcja jest za mała, promienie równoległe po załamaniu ogniskują się poza siatkówką, a na siatkówce powstaje nieostry krążek rozproszenia (ryc. 7-4). Przed oko dalekowidza należy założyć szkło skupiające (plusowe). Dalekowidz źle widzi zarówno z daleka, jak i z bliska. Żeby dobrze widzieć daleko musi silnie akomodować, co jest możliwe tylko u młodych osób (nadwzroczność utajona). Z wiekiem zdolność akomodacji maleje i wadę można wyrównać już tylko szkłami okularowymi.


Astygmatyzm
Astygmatyzm (niezborność) to wada wzroku polegająca na tym, że wpadająca do oka wiązka promieni po załamaniu nie łączy się w jednym punkcie, lecz przechodzi przez dwie linie ogniskowe, które leżą w dwóch prostopadłych do siebie płaszczyznach. Czyli obraz punktu w ognisku w osi poziomej jest punktem, natomiast pionowo daje rozproszoną, nieostrą wiązkę stanowiącą linię. Najczęściej przyczyną niezborności jest nieprawidłowa krzywizna rogówki, np. w osi 0 o rogówka łamie z siłą 1,0 dioptrii (D), a w osi 90° 3,0 D.


Statczowzroczność
Starczowzroczność (presbyopia) jest to proces fizjologiczny polegający na utracie zdolności akomodacji oka w późniejszych latach życia. Stopniowo oddala się tzw. punkt bliży wzrokowej, co objawia się coraz to dalszym odsuwaniem od oczu czytanego tekstu.


Zaćma (katarakta)


Jest to zmętnienie soczewki.


Jaskra
Jaskra jest to choroba spowodowana przeważnie utrudnieniami odpływu cieczy wodnej i zwykle powodująca wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego (śródocznego). Jakra może doprowadzić do zaniku tarczy nerwu wzrokowego, czasem pomimo prawidłowego ciśnienia ocznego.


Zez
Jest to odchylenie gałek ocznych od prawidłowego, równoległego patrzenia. W warunkach prawidłowych jedno i drugie oko patrzą równocześnie (fiksują) na oglądany przedmiot, a osie widzenia podczas patrzenia w dal ustawione są równolegle. Oczy fiksują ten przedmiot plamkami (plamkami żółtymi). W zezie dany przedmiot fiksuje tylko jedno oko, drugie natomiast odchyla się w innym kierunku (zezuje).


Oczopląs
Jest to mimowolny, szybki ruch gałki ocznej.


Do opracowania wykorzystano :
Wybrane pojęcia z okulistyki "Encyklopedia Badań Medycznych"
dr n. med. Urszula Kozak-Tuleta



 









   

 









LEKARZ RADZI


„Mam problemy z oczami”


"Od kilku lat mam poważne problemy ze wzrokiem. Z tego powodu już od roku przyjmuję luteinę i Protect 4 Life. Zauważyłam bardzo dużą poprawę, nareszcie moja wada przestała się pogłębiać. Byłam szczęśliwa do czasu, gdy dowiedziałam się, że luteina jest hormonem. Przestraszyłam się, ponieważ przyjmuję już leki hormonalne, by złagodzić dolegliwości związane z klimakterium. Czy w tej sytuacji powinnam zrezygnować z luteiny? "


Pani obawy są bezpodstawne. Luteina nie jest hormonem, tylko żółtym barwnikiem, należącym do bogatej rodziny karotenoidów. Razem z zeaksantyną wykazuje szczególne powinowactwo do gałki ocznej - po wchłonięciu przez nasz organizm, gromadzi się w dwóch obszarach oka: w plamce żółtej oraz w soczewce. Przypomnę tylko, że plamka żółta to najwrażliwsza część siatkówki, odpowiedzialna m.in. za centralne widzenie i rozpoznawanie szczegółów. Jednym z czynników, który prowadzi do zmian zwyrodnieniowych w plamce żółtej, a w konsekwencji do zaburzeń widzenia, jest światło. Zakres uszkodzeń w znacznym stopniu zależy od długości fali świetlnej, czasu ekspozycji i poziomu mocy, np. niebieskie światło o długości 440nm potrzebuje 100 razy mniej energii niż światło pomarańczowe (590 nm), by spowodować nieodwracalne zmiany w siatkówce. Luteina, działając jak żółty filtr, pochłania fale świetlne o długości charakterystycznej dla światła niebieskiego. Dzięki tym właściwościom ochrania pręciki i czopki, bogate w wielonienasycone kwasy tłuszczowe, przed generowanymi przez światło wolnymi rodnikami. Jest również silnym antyoksydantem - hamuje utlenianie lipidów znacznie skuteczniej niż ßkaroten czy likopen. Coraz więcej badań naukowych potwierdza, że może chronić nas przed zaćmą, chorobami serca, skóry oraz nowotworami piersi i jelita grubego. Istnieje ścisłe powiązanie pomiędzy poziomem luteiny w organiźmie a sposobem odżywiania i stylem życia.


Zwiększone zapotrzebowanie na ten barwnik występuje u:



  • palaczy,

  • kobiet po menopauzie,

  • osób o jasnym kolorze oczu

  • zawodowo narażonych na promieniowanie słoneczne i UV (kierowcy, piloci samolotów, narciarze, osoby spędzające dużo czasu przed monitorem komputera).


Niedobory tej substancji można też spotkać u ludzi, którzy spożywają za mało świeżych warzyw i owoców. Organizm ludzki nie potrafi syntetyzować luteiny, ale w dużych ilościach jest ona obecna w owocach mango, papai, pomarańczy, kiwi, brzoskwiniach, zielonej fasoli, brukselce, kapuście, sałacie i szpinaku. Niestety, ta niezwykle korzystna dla naszego zdrowia substancja często jest mylona z hormonem luteinizującym, produkowanym przez organizm kobiety. Te dwa związki nie tylko znacznie różnią się budową chemiczną, ale pełnią w organizmie zupełnie inne funkcje. Proszę więc bez obaw zażywać produkt LUTEIN, pamiętając, że w profilaktyce chorób narządu wzroku równie ważne jest optymalne spożycie witamin z grupy B, cynku i substancji o właściwościach antyoksydacyjnych, zwłaszcza witaminy C , witaminy E , selenu, beta karotenu.


lek. med Małgorzata Miktus



 


Odkryłam luteinę


 









Jestem okularnicą. Zaczęło się od wady -1,5 dioptrii w siódmej klasie szkoły podstawowej. Z czasem doszłam do -11,0 dioptrii. Miałam do wyboru: mocniejsze, grubsze i cięższe szkła albo ćwiczenia wzroku według autorskiego programu Litwinowa. Wybrałam ćwiczenia. Wada zmniejszyła się do -5,5 dioptrii, ale ciągle miałam problemy z tzw. wtrętami ciała szklistego. Są to początkowo latające przed oczyma czarne nitki, pajączki, które zbijają się później w grudki utrudniające czytanie, a nawet normalne widzenie.


Jakiś czas temu, na spotkanie dla mojej grupy w Krakowie, przyjechali wspaniali wykładowcy z Łodzi: dr Krystyna Cybart i dr Adam Cybart. Pani doktor mówiła o podobnych problemach z oczami, których doświadczyła osobiście - i które skończyły się po zażywaniu luteiny. Oczywiście od razu na drugi dzień zakupiłam preparat Lutein i zaczęłam zażywać regularnie jedną kapsułkę dziennie. Nie myślałam, że poprawa mojego wzroku może być tak szybka, tym bardziej mnie więc zaskoczyła, ale i ucieszyła. Poleciłam więc luteinę mojej niemal niewidomej przyjaciółce. Cierpi ona na zespół okulistyczno-neurologiczny Stargarta (nie przeszkadza jej to w byciu dystrybutorem CaliVita!). Widziała jedynie szare kolory z poświatą. Ale już po za życiu półtora opakowania preparatu Lutein zaczęła widzieć żywe kolory. Również polepszyło się jej widzenie o zmierzchu i akomodacja oczu.


Przegląd literatury na temat suplementów żywieniowych wspomagających jakość widzenia przynosi interesujące wiadomości. Co roku odkrywa się w przyrodzie coraz więcej substancji o właściwościach przeciwutleniających. Są to tzw. "żywe pokarmy " - związki fitochemiczne. Należą do nich również luteina i zeaksantyna, zaliczane do rodziny karotenoidów. Są to również podstawowe barwniki znajdujące się w centralnej części siatkówki, które pomagają w filtracji szkodliwego dla oczu światła. Luteina działa w oku jak żółty filtr świetlny. Jej mikroskopijne ilości gromadzą się w części środkowej oka w tzw. plamce żółtej i w soczewce. Zmiany chorobowe w obrębie żółtej plamki mogą prowadzić do postępującej utraty centralnego widzenia kolorów, do pogłębiających się problemów z czytaniem oraz rozpoznawaniem twarzy. Badania wykazały, że dzienna dawka luteiny - w ilości 6 mg - może zredukować występowanie uszkodzeń siatkówki a żo około 43%. Jako bardzo silny antyoksydant, luteina chroni też siatkówkę przed działaniem wolnych rodników. Musimy pamiętać, że substancji tej nie potrafimy sami wyprodukować, dlatego tak ważne jest dostarczanie jej w diecie. Naturalnym źródłem luteiny jest szpinak, sałata, pietruszka, brokuły, seler i kapusta włoska. Jeżeli spożycie tych produktów jest niedostateczne, to koniecznie powinniśmy naszą dietę suplementować luteiną. Szczególnie powinny o to zadbać osoby, u których występuje zwiększone ryzyko degeneracji plamki żółtej, czyli: palacze, kobiety po menopauzie oraz ludzie z jasnym kolorem oczu i ci, którzy narażeni są na długotrwałe działanie promieni słonecznych i UV. Według starożytnej medycyny chińskiej, kondycja oczu jest ściśle związana z funkcjonowaniem niektórych narządów wewnętrznych, m.in.wątroby. Taoistyczne ćwiczenia oczu nie tylko je wzmacniają, ale też zapobiegają schorzeniom takim jak zaćma, astygmatyzm, krótkowzroczność, jaskra, a nawet mogą pomóc przy problemach z wątrobą.


Nasuwa się więc wniosek - preparat Liver Aid, wspomagający wątrobę, może być pomocny przy problemach z oczami, których funkcjonowanie wiąże się tak ściśle właśnie ze stanem wątroby. Natomiast wtręty ciała szklistego oka związane są z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu moczowego. W tym przypadku dobrze wspomóc się czosnkiem z pietruszką (Garlic Caps with Extra Parsley ). Najbardziej jednak niszczący wpływ na nasze oczy ma wszechobecny stres. Niech więc w naszym domu zawsze będą składniki mineralne (Power Mins ) oraz preparat Stress Management B-Complex . Tak więc okularniku - używaj swojej siły i wiedzy. Czas najwyższy, abyś zaczął to robić. Nie musisz nosić coraz mocniejszych szkieł. Suplementuj dietę luteiną, oczyść swoją wątrobę i nerki, ćwicz, a szybko dostrzeżesz pozytywne rezultaty.


mgr biologii Liliana Jacek


Powrót

O firmie   Współpraca   Produkty   Zestawy   Zakazane   Kontakt